Generative art (sztuka generatywna) częściowo lub całościowo kreowana przez autonomiczny
system, którym może być np. program komputerowy. Samodzielnie ustala on parametry
dzieła i podejmuje decyzje, które w klasycznej sztuce należałyby do artysty.
Niemniej efekty końcowe sztuki generatywnej są w pewnym stopniu przewidywalne, gdyż
opiera się ona stworzonym przez człowieka algorytmie.
Wczesnym (i ponoś
inspiracją dla współczesnych artystów) przykładem sztuki generatywnej bazującym
na losowości jest Musikalisches
Würfelspiel Mozarta, gdzie o przebiegu utworu decydowała kość do gry. Generatywne
systemy wykorzystywali w swej twórczość B. Eno i J. Cage. Malarzem, którego
prace powstawały w sposób zamierzenie przypadkowy był Elsworth Kelly. Artysta
malował na papierze prostokąty i kwadraty, wycinał je, a następnie losował i
rozlokowywał w takiej kolejności w jakiej się ułożyły. Innym interesującym artystą
był Sol Le Witt. Tworzył sztukę w oparciu o występujące w języku naturalnym struktury,
a także inspirując się systemami geometrycznych permutacji. Zasłużony dla genarative
artu jest Harold Cohen, który używał do malowania specjalnie zaprogramowanych
robotów. Zaś w sztuce video interesującymi artystami są Steina i Woody Vasulka,
którzy jako pierwsi użyli feedbacku (technika polegająca na wykorzystaniu
sprzężenia zwrotnego). Jej zasady mogą być tworzone w oparciu o losowość,
symetryczność, kombinatoryczność i seryjność oraz parametry złotego podziału. Generative
art czerpie motywy także z: życia insektów, sieci neuronowych, sieci telefonii
komórkowej, A.I., stochastyki oraz teoria chaosu.
Termin sztuka
generatywna nie odnosi się do konkretnego zespołu obiektów tylko mówi o
sposobie ich powstania. Często towarzyszącymi jej powstaniu problemami są:
kwestia autorstwa, autentyczności, wyjątkowości, autonomiczności, dynamiki
(artefakty powinny powstawac w czasie rzeczywistym), innowacyjności oraz kreatywności.
